Meer over A propos Bistro
Ik kan mij nog herinneren van de zondagen van vroeger (één zondag in de week was eigenlijk niet genoeg), dat gevoel wanneer we aan tafel zaten, dat je wortel schoot zodat het moment eeuwig leek. Alles stond stil, de sfeer was goedmoedig. Je moest behoorlijk stevig in je schoenen staan om tegen de stroom voorgerechten opgewassen te zijn, de vleesgerechten met alles erop en eraan te trotseren, nog een laatste restje honger aan de dag te leggen voor de kaas uit alle windstreken en dan met de puddig en taart eindelijk het punt van verzadiging te bereiken. De maaltijd duurde lang.... er was zoveel te eten!
Neem nog wat gratin, jongen, je moet er nog van groeien zei mijn oma dan, gekleed in haar aantrekkelijke bloemetjesschort, nadat ze me al twee keer had opgeschept. Eten had iets nobels, waarvoor je flink uit de kluiten gewassen moest zijn. Een forse bouw vergt eetlust en ik kan u verzekeren dat het niemand aan eetlust ontbrak. Wanneer de geur van sterke koffie en oprispingen die aan de slakken deden denken het eind van het festijn inluidden, hingen we gelukzalig en amechtig met een buik vol lekkers tegen de tafel, die eruitzag als een slagveld na de overwinning. Daarbij werken we flink geholpen, vermoed ik achteraf, door de spiritualiën na de maaltijd, die volgens beproefd familierecept van allerlei vruchten gestookt werden en een opgewekte, slaperige stemming bevorderden.
De maaltijd werd regelmatig onderbroken door gezang. Klassieke liederen aan het begin en liederen voor boven de zestien aan het eind, wanneer de oude pruimenlikeur de toon aangaf. Kortom, de zondagse maaltijd was één groot feest, zoals duidelijk aan de rode hoofden te zien was.’s Middags werd er gewandeld, zogenaamd voor de spijsvertering, maar eigenlijk om de champagne voor zes uur de kans te geven rustig koud te worden.
Nu is het tijd voor de savoiardi, die kopje onder gaan in de tot rand gevulde glazen en zich als een spons volzuigen. Wie doet ons wat - een zondag die goed begonnen is, moet ook goed eindigen en we halen dus de boules tevoorschijn, verbeteren de wereld, maken van elk verhaal over een dagje jagen of vissen een epos en dan een partijtje tafelvoetbal en WK-finale.... Wat is smullen toch heerlijk. Het is laat, alle restjes op zijn, de bodempjes wijn verdampt, er wordt steeds luider gegaapt, tijd om gedag te zeggen.
WAS HET MAAR WEER ZONDAG!
